قرآنی نورالهدی


+  

قرآن چیست؟

نویسنده «توبی لیستر» - ترجمه: امیرنجات

دو سال آخر عمر محمد به تقویت قدرت سیاسی و دریافت وحی(توسط جبرئیل) سپری گردید. تاریخ اسلام اشاره می کند: محمد در سال 632 میلادی درگذشت. پس از فتح مدینه و کشتار یهودیان، محمد با همسر یکی از کشته شدگان همبستر شد؛ و به این علت آن زن یهودی با گوشت گوسفند بریان شده و آلوده به سم، محمد را مسموم کرد

این مقاله ترجمه ای است بر اساس تحقیق نویسنده ،در زمینه مذهبی که اکنون برابر نوشته و همت «توبی لستر» Toby Lester منتشر شده و به دست مترجم رسیده است. نظر به اهمیت خاص که این نوشته در مورد دیانت اسلام و قرآن در محافل فرهنگی و مذهبی جهان غرب احراز نموده، اینک به ترجمه و اقتباس آن اقدام می گردد. این نوشته، برای نخستین بار به زبان فارسی ترجمه شده و به پژوهشگران و علاقه مندان به تاریخ اسلام تقدیم می گردد.

دو سال آخر عمر محمد به تقویت قدرت سیاسی و دریافت وحی(توسط جبرئیل) سپری گردید. تاریخ اسلام اشاره می کند: محمد در سال 632 میلادی درگذشت. پس از فتح مدینه و کشتار یهودیان، محمد با همسر یکی از کشته شدگان همبستر شد؛ و به این علت آن زن یهودی با گوشت گوسفند بریان شده و آلوده به سم، محمد را مسموم کرد(1). هنوز وحی مندرج در قرآن به صورت یک کتاب واحد جمع نشده بود، بلکه روی برگ خرما و یا تکه های سنگ مسطح و یا در ضمیر پیروان محمد به ثبت رسیده بود.(کاتبان به صورت دقیق واقعه ی وحی را ثبت نکرده اند)

اعراب مدینه که عبارت بودند از اتحاد بازرگانان سابق و مردم بیابانی و کشاورزان، یک اتحاد اعتقادی قوی، بر اساس الهام از زندگی و گفتار محمد به وجود آوردند و قادر شدند فتوحات موفقیت آمیزی به نام اسلام انجام دهند. در سال 640 میلادی اعراب قسمت اعظم سوریه و عراق و پرشیا (ایران) و مصر را به تصرف درآوردند و متعاقباً به تصرف قسمتی از اروپا(جنوب) و سراسر شمال آفریقا و آسیای مرکزی توفیق یافتند.

در اوایل نخستین دهه فتوحات اعراب، بسیاری از آنان که در سپاه محمد به عنوان کاتبان وحی شرکت داشتند، در جنگ کشته شده بودند و با مرگ آنها بسیاری از الهامات وحی و مندرجات قرآن از بین رفت و یا از بین برداشته شد.

در آغاز تشکیل امپراتوری اسلامی، اعراب، قرآن را( که تا آن تاریخ قرآن نامیده نمی شد) مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. یک ژنرال عرب که از آذربایجان مراجعت می کرد، ترس و وحشت خود را (به طرز فکر) عثمان،سومین خلیفه اسلامی(656- 644 ) اعلام داشت.

گفته شده که مسلمان ها همانند یهودی ها( در کتاب دینی خودشان) راجع به قرآن اختلاف داشته اند. بدین سبب، عثمان ابن عفان(سومین خلیفه از خلفای راشدین) به علت این اختلافات قابل توجه که بین نسخه های مختلف قرآن و اضافه و یا کسر کردن از گفته های محمد و گزافه گویی های اطرافیان محمد در مورد کتاب وحی وجود داشته، کمیته ای را برای رسیدگی به سندیت قرآن و تطبیق آیه ها برگزید. این کمیته مأموریت داشت که به نسخه های مختلف قرآن رسیدگی کند و آنچه را که کاتبان وحی نوشته و یا در خاطر محفوظ نموده بودند با یکدیگر برابر نماید. در نتیجه ی دستور خلیفه- عثمان- نسخه  های قرآن متحد الشکل شد و نسخه های مختلف کاتبان وحی که با یکدیگر اختلاف داشت از بین برده شد و یا در آتش افکندند و سوزاندند. بدین ترتیب نسخه ای به نام قرآن عثمان تهیه شد. این نسخه پس از کسر و یا افزودن به مندرجات قرآن، امروز مورد استفاده ی مسلمان ها در سراسر جهان است.

نسخه ی جدید قرآن عثمان با سرعت در مراکز مذهبی امپراتوری اسلامی پخش گردید( در قرآن عثمان ابن عفاّن نامی از علی ابن ابی طالب داماد محمد ذکر نشده و شیعیان بعداً جمله ی «علی ولی الله» را به نسخه قرآن خودشان اضافه کرده اند- مترجم)

پس از چند قرن، دیانت اسلام به عنوان دیانتی سیاسی و عامل حکومتی درآمد. در چنین شرایطی اسلام مکان تاریخی و فرهنگی خود را به دست آورد. مهمترین ستون دیانت اسلام، حدیث یا مجموعه ای از گفتار و کردار پیامبر اسلام است. عادات اجتماعی و قضائی براساس(سیره) یا شرح حال پیامبر و یا مسائل مربوط به محتوای قرآن نیز گاهی اوقات بر اساس حدیث متکی است.

بدین ترتیب براساس برداشت از این منابع، می توان دریافت آنچه در قرآن نوشته شده ،بین اواسط قرن هشتم تا قرن دهم موجودیت یافته و آنچه در قرآن فاش شده، از سالهای نخستین پیدایش اسلام اقتباس شده است.

همچنان که در «عصر جدید» مسیحیت تدوین(و از آن پیروی شده) قرآن نیز به یک سد و چهارده بخش به نام سوره تقسیم گردیده و این درحالی است که در مفهوم الهام شده ی سوره ها و ادراک معانی آن تغییراتی دیده می شود. سوره ها به طریقی تنظیم شده اند که از ابتدا تا انتها در زمینه ی کوتاهی و بلندی وحی با یکدیگر تفاوت دارند. برخلاف تنظیم غیر معمولی سوره  ها، کسانی که به تازگی قرآن را مورد توجه و مطالعه و تدقیق قرار می دهند، متوجه می گردند که آنچه به صورت حکایت و داستان در قران آمده، در کتاب آسمانی مسیحیت نیز دیده می شود(همچنین در کتاب یهود- مترجم)

خداوند، یا الله به زبان عرب، همچون هیولای قدرت نمایانده شده و مقدرات همه و همه در دست او است؛ تمامی دانشها در اختیار او است. او خدائی است که دنیا و تمامی موجودات و جنبنده  های جهان را آفریده و جبراً در اختیار دارد. او خدائی است که پیام او قانون هائی است که به وسیله پیامبران صاحب قدرت اعمال می شوند و راهنمایی بشر را در اختیار دارند. او خدائی است که از آینده به تنهایی خبر دارد و او است که پایان دنیا را به وجود خواهد آورد و روز داوری(روز قیامت) رامعین خواهد کرد.
او خدائی است که حضرت آدم یا نخستین بشر را آفرید و سپس از بهشت اخراج کرد؛ زیرا میوه ی درختی را که ممنوع بوده خورده است. مثلاً نوح ،یکی از پیامبرانش، کشتی ساخت که تنی چند از مخلوقات انتخاب شده را به راهنمایی خداوند از سیل و طوفان نجات بخشید. خداوند ابراهیم را آماده کرد که فرزند خود را در راه او قربانی کند. بنا به فرمان خدا که در کوه سینا نازل شده، موسی قوم بنی اسرائیل را از مصر به خارج راهنمایی کرد. مسیح که به صورت معجزه از باکره ای به نام مریم تولد یافت(با آنکه یهودی بود، توسط قوم خود، لَو رفت و مصلوب شد) و سپس به آسمان صعود کرده است. مسیحیان او را فرزند خدا می دانند. آیات قرآن سعی وافی در اثبات این اوهام به کار برده است.
ـــــــــ
(1) پیامبر قبل از وفات به اطرافیانش گفت: آنچه سبب مرگ وی می گردد زهری است که در خیبر به او خورانده اند(محمد پیامبری که از نو باید شناخت- گیورگیو- ص345 )همچنین حدیث در کتاب محمد باقر مجلسی. همچنین «اسلام، دیانتی که باید از نو شناخت»، ص 181 ، 317

نویسنده : هیئت موسس ; ساعت ٢:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٢/٩
تگ ها:
    پيام هاي ديگران()   لینک